Η 21η Μαρτίου είναι παγκοσμίως καθιερωμένη ως ημέρα Ποίησης, στις Μούσες δηλαδή, είτε κατοικούς στις παρυφές του Oλύμπου (Πιερίδες Μούσες), είτε στο βουνό του Ελικώνα (Ελικωνιάδες), είτε στις ποταμιές, είτα στα θαλασσινά πελάγη, είτε μέσα στην ψυχή του ανθρώπου.
Κατά τον Ησίοδο, οι εννέα θυγατέρες του Διός και της Μνημοσύνης, οι Ελικώνες Μούσες, που κατοικούν στα Oλύμπια παλάτια είναι:
Θάλεια, η μούσα της βουκολικής ποίησης.
Ερατώ, η μούσα θεά της ερωτικής ποίησης.
Ευτέρπη, η μούσα της συνοδείας του Διονύσου.
Καλλιόπη, η μούσα της επικής ποίησης.
Κλειώ, η μούσα της Ιστορίας.
Μελπομένη, η μούσα της τραγωδίας.
Πολύμνια, η μούσα της έμπνευσης ύμνων και της μιμικής τέχνης.
Oυρανία, η μούσα της αστρονομίας.
Τερψιχόρη, η μούσα των χορευτικών και δραματικών χορωδιών.
Η πρώτη και η πλέον αξιοσέβαστη των μουσών είναι η Καλλιόπη η μούσα της επικής ποίησης.
Ευχαριστούμε τον δήμαρχο κ. Αλέξανδρο Παρίση και τον κ. Αγγελο Κωνσταντάκη για την παραχώρηση της αίθουσας του Θεάτρου.
Για πληροφορίες συμμετοχής τηλ.: 26710-23515.
Η Oργανωτική Επιτροπή
Ψυχική Αρπα
Στον ποιητή Γιώργο Μαρινάκη
Διαβάζοντάς το φίλε μουσουργέ
ταξίδεψε μαζί μ’ αυτό
στης θάλασσας τα πλάτη
κι αν μια συγκίνηση, λεπτή νεράιδα,
την πόρτα της ψυχής κτυπήσει
μη φοβηθείς.
Είναι το κάλεσμα του Oρφέα,
της Μούσας κέντρισμα
όλως ευγενικό κι απέριττο.
Είναι το θεϊκό το μήνυμα
ν’ αγγίξει θέλει
εκείνες που η Μούσα ύφανε για σε,
τόσο διάφανες κι ευαίσθητες χορδές
της ψυχικής σου άρπας.
Νοεμβρίου 1, 2005
Καπετά-Γιώργου Σπηλιώτη
www.yorgos-spiliotis.com
Με αφορμή την Ημέρα Ποίησης σήμερα Παρασκευή 21 Μαρτίου, ο Κώστας Ευαγγελάτος μας έστειλε ένα ανέκδοτο σε ποιητική συλλογή του ποίημα, που έγραψε το 1976 και δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ Κεφ/νίας και Ιθάκης», της Μπέτας Σόλωνος Γαλιατσάτου.
OI ΣKIEΣ
Με θλίβει
των ταξιδιωτών η θλίψη
νύχτες χλωμές του φθινοπώρου
που απ’ το κατάστρωμα κοιτούν
της θάλασσας τα λουλακιά φαντάσματα.
Ριγούν τα τεθλασμένα σώματα τους
καθώς τα κύματα περνούν
κι’ αντανακλούν παφλάζοντας τους ίσκιους
κορμιών ηδονικών που ανώνυμα βουλιάζουν.
Οριζόντιες και κάθετες γραφές. Ποιητική συμμετοχή της Σοφίας Αράβου-Παπαδάτου
Κυριακή, 29-12-2013
Αφωνος χρόνος του νερού
Oι χείμαρροι του χειμωνιάτικου νερού, γράφουν τις κάθετες χαράδρες,
χτίζουν πελώρια δάχτυλα στις νότιες πλευρές του Αίνου.
Τα μαλακά πετρώματα φτιάχνουν βαθιές ρυτίδες στα δάκρυα της γης,
δέχονται στωικά την κάθετη γραφή του χρόνου
Τρέχουν τα δώρα του βουνού, το ξεγυμνώνουν να σταθούν στα πέλματα
χώμα και δέντρα, τα πλαγιασμένα αμπέλια
χαρίζονται στον άνθρωπο, χτίζονται σπίτια, τα χωριά.
Τρέχουν για να καρπίσουν τα νερά
πριν φύγουν να ενωθούν στη θάλασσα, να γλυκαθεί η γαλανή αλμύρα
Κρατάει σαν γίγαντας το ελατοδάσος στο ιερό του πλέγμα,
κάθετη γέννηση της ήβης στην κορυφογραμμή του Αίνου.
Ξαπλώνει το άλλο σώμα, στη βόρια πλευρά του γέρνει το κεφάλι,
τα χέρια πλαταγίζουν στα σταλαγμένα σπήλαια και στα νερά της Σάμης
κυλάει στρογγυλεμένες πέτρες στη ρεματιά
της άγριας Γραδούς στη Σκάλα.
Φεύγει το βλέμμα απ’ το πολύ, να πλησιάσει,
αγγίζει τις οριζόντιες γραφές της θάλασσας
στο φαγωμένο πέτρωμα, στα γυμνωμένα κίτρινα βράχια της Πεσσάδας.
Στον γκρίζο κάθετο βράχο στα Σπαρτιά, κυματιστή τεράστια αυλαία,
ο γλύπτης θρήνος του ουρανού, του σύννεφου, σμιλεύει ανθεκτικά,
αναδεικνύει στους αιώνες τον «Πήλινο Στρατό» της Δύσης.
Oριζόντιες και κάθετες γραφές του χρόνου πάνω στην πέτρα, αντί για λέξεις
Ακόμα πιο κοντά, στα φρέσκα πράσινα
και κάθετα υψωμένα κλαδιά της άγριας αμυγδαλιάς
φάνηκε ξαναμμένη η άνοιξη μες το χειμώνα
πετάει στις μύτες μπουμπουκιών, των μικροτυλιγμένων φύλλων,
η ξεχασμένη ελπίδα που ασύνειδα φυλάχτηκε
για κάθε δύσκολη, σαν χειμωνιάτικη και παγωμένη ώρα
Στον οριζόντια ξαπλωμένο δρόμο, στο πέτρινα ανάγλυφο νησί,
μυριάδες λίθοι τον ακολουθούν στα ρείθρα
σκαλίσματα άγριες μορφές, γράφουν τα χρόνια στο νερό,
μαζί μπερδεύονται, μικρά κομμάτια σπάσματα στρογγυλεμένου σταλακτίτη
Τα υψωμένα παχύφυλλα του αθάνατου παντού μέσα στην πέτρα,
κάθετα φυτρωμένο δίπλα του πανύψηλο, σαν φτάσει η στιγμή,
το κύκνειο άσμα της διαδοχής, αιώνια σκυταλοδρομία.
Πράσινη βλάστηση παντού, αειθαλής σαν την ψυχή,
λες πως πέτρωσε, χαράχτηκε και πάλι φύλλα βγάζει
Αφωνος χρόνος του νερού, στην κραυγαλέα καταρρακτώδη του ροή
αναμοχλεύει τα μικρά, στους ριζωμένους γίγαντες αγάλματα ζωής σμιλεύει.
