EBOΓΓE, μουρμούριζε, βάδιζε αλλόκοτα, έπιανε με τα δυό του χέρια το κεφάλι του θέλοντας να ξεριζώσει τα αραιά μαλλιά των κροτάφων του, κι’ άρχισαν ν’ αργοκυλούν λίγα δάκρυα στα μάγουλά του, όταν είδε πως τον πρόσεξα! Τάχασα. Κλωνίστηκα. Μωρέ, ο Θανάσης είν’ αυτός; Μήπως έχω παραίσθηση, σκέφτηκα. Βρήκα όμως τη δύναμη να τον ρωτήσω:
• Τι έπαθες Χριστιανέ μου, γέρος άνθρωπος; Αγνώριστο σε βλέπω. Εσύ πέρασες τόσα και τόσα στη ζωή σου. Πως κατάντησες έτσι;
• Δεν αντέχω άλλο. Πρέπει ν’ αυτοκτονήσω. Δεν χρειάζεται να ζω άλλο... Κι’ ας βρεί όποιο δρόμο μπορεί η οικογένειά μου.
• Αν δεν έχεις πρόβλημα υγείας, σίγουρα σούχει στρίψει.
• Δεν μούχει στρίψει καθόλου. Το μυαλό μου δουλεύει ξουράφι. Αλλά δεν μου μένουν περιθώρια ζωής, κι’ ας μη φταίω, κι’ ας μην ενόχλησα ποτέ κανένανε στη ζωή μου!
• Θα μου πείς -αν με εμπιστεύεσαι-, τι σου συμβαίνει ή θα με σκάσεις;
• Τι να σου πω ωρέ Μικέλη; Απλούστατα ...θα πάω φυλακή. Θα πάω φυλακή σύντομα.
• Γιατί; Ποιόν σκότωσες; Ποιόν λήστεψες, με Καλάσνικοφ;
• ούτε σκότωσα, ούτε λήστεψα! Μούρτε το χαρτί αφ’ την Εφορία. Να πληρώσω 5.500 Ε. Εγώ δεν έχω να φάω, πως να τα πληρώσω;
• Μπα π’ ανάθεμά σε. Εδώ οι μισοί Ελληνες θα μπούνε στη φυλακή για χρέη, αλλά δεν είδα και κανένανε να βάλει τα κλάματα, ν’ απογοητευτεί... Αν ήσουνα ο μόνος, θάλεα κι’ εγώ ...ναι είσαι άτυχος! Κοίταξε. Σκέψου το. Αν πας φυλακή, θα έχεις και το φαϊ σου και τον ύπνο σου. Καμία φροντίδα και έγνοια. Δεν το σκέφτεσαι καλύτερα; Μήπως θα περάσεις πιό ωραία, ξεφεύγοντας από την κακομοιριά σου;
• Μπα δεν αντέχω. Θα πάω να κρεμαστώ. Θα πάω...
• Ακουσε βρε τσιρλή. Υπάρχουν λύσεις. Δεν χρωστάς κανένα τρομερό ποσό. Να μαζευτούμε πενήντα γνωστοί-φίλοι, να βάλουμε απ’ ένα κατοστάρικο ο καθένας και να τελειώσει το πανηγύρι!
• Σα δε ντρέπεσαι. Εσύ μου λες αυτά; Να ζητιανέψω;
• Αν δεν το προτιμάς και σε τρώει το φιλότιμο, θα σου πω άλλη λύση! Να μπείς στη φυλακή. Θα δείς σε μιά βδομάδα τα πράγματα. Αν είναι αδύνατο να προσαρμοστείς, αρχίζεις απεργία πείνας!
Θα το μάθουμε όλοι εμείς οι γνωστοί σου, αλλά και όλοι οι Ελληνες. Θ’ αρχίσουμε διαδηλώσεις. Θα ρίξουμε μολότωφ, θα σπάσουμε βιτρίνες καταστημάτων στο «λιθόστρωτο». Θα συγκρουστούμε με την αστυνομία και θα αποκλείσουμε το Δημαρχείο και το κατάστημα της Αντιπεριφερειάς. Θα στήσουμε πανό «αφηστε το θαναση. δεν του αξίζει ο θανατος». Θα στείλουμε και υπομνήματα στους αρμόδιους υπουργούς και στην αξιωματική -κατά πρώτον-, αντιπολίτευση! Ετσι, πιστεύω, θα κερδίσεις τον αγώνα σου! Θα βγείς έξω! Και σκέφτομαι -επί τη ευκαιρία-, πως δεν ενεργούν παρόμοια τόσοι άλλοι κρατούμενοι για βαρύτερα εγκλήματα! Και ιδιαίτερα νέα παιδιά-φοιτητές ανωτάτων σπουδών που θέλουν, πρέπει να μορφωθούν για να μπορέσουν να σταδιοδρομήσουν οοοόταν αποφυλακισθούν αφού είναι υπόδικοι για πλείστα κακουργηματικά αδικήματα! Η Πολιτεία, οφείλει να προστατέψει την υγεία τους και τη ζωή τους... Κι’ ας ψηφιστούν οι απαιτούμενοι νόμοι το ταχύτερον, αν θέλουμε νάχουμε Κράτος δικαίου, να μην αδικούνται ...οι τα μάλα αδικήσαντες! Αυτά έχω να σου πω και μην παιδεύεσαι! Να μη λησμονείς ό,τι είσαι Ελλην, ζείς στην Ελλάδα θεών τε και πανεναρέτων ανθρώπων, ούχι δαιμόνων, δι ο και τα πάντα γίγνεται!
