AΦOY υποσχέθηκα στο φίλο Νικολάκη, πως δεν θα τον εκθέσω, μου εκμυστηρεύτηκε τις καθημερινές αψιμαχίες και συμπλοκές που έχει, με τη γυναίκα του, τη Μάχη!
Προσπάθησα να τον ηρεμήσω με αστεία, με παραμύθια, ρητά, όλα στο πλαίσιο των συνήθων οικογενειακών ταραχών εγγάμου βίου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια! Του λέω με στόμφο: «Να ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος». Είσαι μέλος του πλειοψηφικού που μάχεται με τη γυναίκα του! Βρες ένα τρόπο να την μαϊνάρης, να την διασκεδάσεις, να ξεδώσει, να πάρει αέρα, να καταλάβει πως είναι διακεκριμένη προσωπικότητα και κόψε το μπίρι σου και το μπίρι μου. Παρ Τηνε και πηαίνετε ένα ωραίο μακρινό ταξίδι. Να περάσετε από τη Μάγχη, να βγήτε στη στεριά, στην Αγγλία. Να πάτε σε μία όπερα, να δείτε παρέλαση ομοφυλοφίλων, να μπήτε σ’ ενα ζωολογικό κήπο -όχι για να καθήσετε-, αλλά για να δείτε άλλα μεγάλα ζώα, εξωτικά πουλιά, φίδια. Να ντυθείτε μασκαράδες Ναι. Ετσι να κάμεις, να ηρεμήσεις και σύ, που έχεις μισοκαταρρεύσει! Θα νιώσεις ικανοποίηση. «Νίκος ανήκατε Μάχαν».
Γιατί, φίλε μου, όπως μου τα περιέγραψες, λίγο απέχετε από τα μαχαιρώματα. Εγώ δε, φανταζόμουνα πως η Μάχη είναι ήρεμη. Oχι πως είναι αξιόΜαχη και εν τέλει ανδροΜάχη! Σκέψου να την λέανε ...ανδροΝίκη!
• Μικέλη, μ’έπεισες! Και να σκεφτείς πως είχα ετοιμάσει να της απαγγείλω ένα ποιηματάκι, που θα γινότανε πόλεμος αιματηρός!
• Μπορώ να τ’ ακούσω, αν και είμαι άσχετος τελείως με την ποίηση;;
• Ευχαρίστως. Ακου!
Χαίρε γυνή χαιρέκακος και πεπαλαιωμένη
χαίρε π’ ο φθόνος σ’ έκαμε ύαινα μαινόμενη
Χαίρε πολυμαθής, εγωϊσμού μεγάλου π’ η γλώσσα σου ακούγεται ωσάν του παπαγάλου
Χαίρ’ ευκλεούς καταγωγής και διάσημων προγόνων, ήγουν προβάτων ηγετών των ορεινών μας όγκων.
Μάχες είν’ καθημερινές, μα και αψιμαχίες χωρίς ποτέ να δέχεσαι ηρήνην, συμμαχίες.
Χαίρε που η κοχλάζουσα και καλπάζουσα μεγαλομανία σου, αφού δεν κατώρθωσε να βρεί την Θείαν τιμωρίαν σου
Χαίρε -εν τέλει-, η Νήσος μας δια τα χαρισματά σου, μηδέποτε γνωρίζουσα πως τρως τα εντερά σου.
• Καλούτσικο είναι αλλά πολύ αλμυρό, αδερφέ μου. Για μας τους νεφροπαθείς είναι ...θάνατος. Πάντως μου θύμισε και το φίλο τον Αθανάση με τη δικιά του τη Βαρβάρα! Του συμπεριφερόταν βάρβαρα, πολύ βάναυσα!
Αλλά μπορώ να ξεχάσω και το Θύμιο, το μακαρίτη, με την Πανωραία του, που συναγωνιζότανε σε κάλλος την μακαρίτισσα Γεωργία Βασιλειάδου, με πάνω από 67% πνευματική ανικανότητα και του ‘χε ψήσει το συκώτι;
Τελικά, φίλοι μου, οι Ελληνες, από της υπάρξεως των και μέχρι σήμερα, χιλιάδες χρόνια, όλο με μάχες επιβιώνουν. Κατακόκκινη η ιστορία μας. Ιδιαίτερη αξία όμως, έχουν οι μάχες που δίνουν οι πολιτικοί μας για το καλό του τόπου, αλλάζοντας -όπως τα εσώρουχα-, καθημερινά σελίδες στην ιστορία μας! Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις μάχες που έδωσαν με τους Ευρωπαίους ληστές μας, ο ΓΑΠ (Παπατζής), ο Αντωνάκης+Βεγγελάκης; Και που συνεχίζουν ο Αλεξέϊ Τσίπροβιτς και Σια; Μάχες κι οοοο Βαρουφάκης -Κρητικός γάρ-, μάχες όλος ο θίασος του προφήτη! Στο τέλος να δούμε ποιός θα μπορέσει να καταγράψει ακριβώς τους νεκρούς και τραυματίες μας. Μετά θα ακολουθήσει η καταγραφή των ζημιών από τις Θεομηνίες, που πλήττουν όχι μόνο τη Χώρα μας...
