ΑYTOΣ ο μήνας ήταν καλός και κακός για την Κεφαλονιά. Αυτός ο μήνας είχε και γέλιο και κλάμα, είχε πόνο και χαρά.

ΗTAN και ευλογημένος και αφορεσμένος.

ΗTAN δίκαιος και άδικος.

ΑYTOΣ ο μήνας είχε τα καλά, είχε και τα κακά.

ΕIXE τα ωραία, είχε και τα άσχημα.

ΕIXE το δίκαιο, είχε και το άδικο!

ΕIXE τη ζωή, είχε και τον θάνατο.

ΣTIΣ 22 του Ιούνη στην Κεφαλονιά, ξημέρωσε μέρα πένθους. Ημέρα πένθους Χριστού και ανθρώπου. Oι καμπάνες θα αργήσουν να χτυπήσουν χαρμόσυνα σε μοναστήρια και ναούς. Θα χτυπούν πένθιμα.

ΑYTH την ημέρα κλαίει ο ήλιος, λυπάται η θάλασσα κι ο Αίνος, αγγίζοντας τον ουρανό, θα ρωτήσει: «Κύριε, γιατί;»

O θάνατος του αγαπημένου μας Δεσπότη Γεράσιμου Φωκά ήταν σεισμός που ταρακούνησε και ανέσυρε από την αφάνεια τα κρυμμένα συναισθήματα των Κεφαλονιτών.

ΚI αυτά τα συναισθήματα θα μένουν γραμμένα στη μαρμαροστήλη της μνήμης σαν παρακαταθήκη στους νεότερους για έναν ιερωμένο που ανάλωσε τη λίγη ζωή του στην αγάπη για τον άνθρωπο και που δεν πρόλαβε καλά- καλά να καθίσει στον θρόνο του.

ΚI εσύ διαβάτη που θα περνάς την πόρτα της Μητρόπολης για να του πεις το πόνο σου, δεν θα τον βλέπεις

KOIMATAI στην αγκαλιά της Κεφαλονίτικης γης τον ύπνο του δικαίου.