ΑΣYΛΛHΠTO, αδιανόητο, δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους. O καμπάνες εκεί που χτύπαγαν χαρμόσυνα, άρχισαν από χθες να στέλνουν λυπητερούς ήχους.

ΕKEI που όλοι μας, όλη η Κεφαλονιά, όλοι οι όπου Γης Κεφαλονίτες, περιμέναμε να δούμε στον Επισκοπικό μας Θρόνο τον «δικό μας άνθρωπο», τον «δικό μας παπά», τον «Κεφαλονίτη Μητροπολίτη μας», ήρθε ο κεραυνός.

O Γεράσιμος μας είπε ξαφνικά το «αντίο» του κι’ αναχώρησε για τον Παράδεισο, καθήμενος εκ Δεξιών του Υψίστου.

ΚI όλοι όσοι προετοιμαζόντουσαν εδώ, αλλά και από μακρυά για τη μεγάλη χαρά της ενθρόνισης, έσπευσαν και σπεύδουν να τον αποχαιρετήσουν μέσα σ’ έναν ατελείωτο θρήνο.

ΗTAN θέλημα Θεού να μην μπορέσουμε να φτάσουμε στη Μεγάλη Γιορτή του νέου μας Αγίου Γερασίμου, γιατί τον ήθελε άμεσα ο Κύριος κοντά του; Μόνον έτσι θα μπορούσαμε να δώσουμε μιά εξήγηση.

ΑYPIO θα πούμε το «τελευταίο αντίο» στον αγαπημένο μας Δεσπότη, ο οποίος τόση μεγάλη χαρά μας έδωσε και που τόσο πόνο μας γέμισε η απρόσμενη αναχώρησή του.

ΚAI, ασφαλώς, μέσα από τα δάκρυά μας, θα αναλογιστούμε ότι με το «φευγιό» του, δεν χάσαμε μόνο την αγία μορφή του, δεν χάσαμε μόνον τον ταπεινό παπά με το μπαλωμένο ράσο, τον προστάτη των φτωχών και των αδυνάτων. Πρέπει να αναλογιστούμε ότι ετούτος ο τόπος θα χάσει πολλά.

ΠANAΞIE μας Δεσπότη, ο θρόνος σου θα είναι πάντα στις καρδιές μας. Συντρόφευέ μας πάντα με την ευχή σου!